https://rlps.urmia.ac.ir/ پژوهش نامه علوم طیور fa daily 1 Sun, 23 Aug 2015 00:00:00 +0430 Sun, 23 Aug 2015 00:00:00 +0430 https://rlps.urmia.ac.ir/article_20043.html  این آزمایش به منظور بررسی اثرات سطوح مختلف پودر دارچین و آنتی­بیوتیک فلاووفسفولیپول بر صفات عملکرد و خصوصیات لاشۀ جوجه­های گوشتی با 200 قطعه جوجۀ یک­روزه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با 5 تیمار، 4 تکرار(پن) و 10 قطعه پرنده در هر تکرار به مدت 42 روز انجام گرفت. تیمارهای آزمایشی شامل جیرۀ پایه و سطوح مختلف پودر دارچین(3/0،4/0 و5/0 درصد) همراه با آنتی­بیوتیک فلاووفسفولیپول بود. خوراک مصرفی، افزایش وزن بدن، ضریب تبدیل خوراک و ویژگی­های لاشه اندازه­گیری شدند. تفاوت معنی­داری برای مصرف خوراک در دورۀ رشد بین تیمار­های آزمایشی مشاهده گردید(05/0>P) و جوجه­های تغذیه شده با دو سطح 4/0 و 5/0 درصد پودر دارچین، مصرف خوراک بیشتری در مقایسه با تیمارهای شاهد و آنتی­بیوتیک داشتند. تفاوت معنی­داری بین تیمارهای آزمایشی برای افزایش وزن خوراک و ضریب تبدیل خوراک در دوره­های مختلف مشاهده نشد(05/0<P). وزن چربی حفرۀ شکمی جوجه­های تغذیه شده با بالاترین سطح دارچین در  سن 42 روزگی، پایین­تر از مقدار مربوط در جوجه­های تیمار شاهد و آنتی­بیوتیک بود(05/0>P). نتایج این آزمایش نشان داد که اگرچه مکمل­سازی دارچین به جیره تأثیری بر عملکرد جوجه­های گوشتی ندارد، ولی افزودن 5/0 درصد پودر دارچین به جیره باعث کاهش معنی­دار چربی حفرۀ شکمی جوجه­های گوشتی می­گردد و لذا می­تواند یکی از عوامل مؤثر در بهبود کیفیت گوشت پرنده باشد. https://rlps.urmia.ac.ir/article_20044.html این پژوهش به منظور ارزیابی تاثیر سطوح مختلف ژل آلوئه­ورا و آنتی­بیوتیک نئومایسین بر عملکرد، برخی ویژگی­­­های لاشه و کیفیت فیزیکی و شیمیایی گوشت جوجه­های گوشتی انجام شد. در این پژوهش، از 180 قطعه جوجه خروس یکروزه گوشتی سویه راس 308 استفاده شد. پژوهش طی 6 هفته و در قالب طرح کاملا تصادفی با پنج تیمار و سه تکرار برای هر یک و 12 قطعه جوجه در هر تکرار انجام شد. تیمار­های آزمایشی شامل سطوح مختلف ژل آلوئه­ورا(صفر، 5/1، 2 و 5/2درصد) و آنتی­بیوتیک نئومایسین(2/0 گرم­در­کیلوگرم) بودند. نتایج تحقیق نشان داد که جوجه­های دریافت کننده­ی 2 درصد ژل آلوئه­ورا مصرف خوراک کمتری در مقایسه با جوجه­های سایر تیمار­ها در کل دوره پرورش داشتند(05/0>P). میزان ماده خشک گوشت سینه در جوجه­های تغذیه شده با 2 درصد ژل بالاتر از مقدار مربوط به جوجه­های تیمار شاهد بود. همچنین میزان پروتئین گوشت سینه در جوجه­های دریافت کننده سطوح مختلف ژل(5/1، 2 و 5/2 درصد) و نئومایسن بالاتر از مقدار مربوط به جوجه­های تیمار شاهد بود(05/0>P). افزودن 5/2 درصد ژل آلوئه­ورا به طور معنی­داری ماده خشک و چربی ران را در مقایسه با تیمار شاهد و نئومایسین افزایش داد(05/0>P). میزان پروتئین گوشت ران جوجه­های تغذیه شده با 5/1 و 5/2 درصد ژل به­طور معنی­داری بالاتر از مقدار مربوط به تیمار شاهد و نئومایسین بود. همچنین سختی، صمغیت و قابلیت جویدن گوشت ران جوجه­های دریافت کننده 5/1، 2 و 5/2 درصد ژل آلوئه­ورا، بالا­تر از مقدار مربوط به جوجه­های تیمار شاهد و آنتی­بیوتیک بود(05/0>P). سنجش تست فشاری بر سینه نشان داد که تغذیه با 5/2 درصد ژل آلوئه­ورا سختی سینه را در مقایسه با تیمار شاهد افزایش داد(05/0>P).به طور کلی، افزودن ژل آلوئه­ورا به جیره جوجه­های گوشتی تأثیری بر ویژگی­های فیزیکی گوشت سینه و ران ندارد ولی موجب بهبود عملکرد و کیفیت شیمیایی (ماده خشک، چربی و پروتئین) گوشت سینه و ران می­گردد. https://rlps.urmia.ac.ir/article_20045.html در مطالعۀ حاضر، اثر نانوذرات اکسید روی بر عملکرد تولیدمثلی بلدرچین نر ژاپنی بررسی گردید. در این تحقیق، از 100 قطعه بلدرچین ژاپنی در قالب یک طرح کاملاً تصادفی در پنج تیمار استفاده و برای هر تیمار  پنج تکرار در نظر گرفته شد. هر تکرار شامل  سه قطعه بلدرچین ماده و یک قطعه بلدرچین نر بود. این آزمایش در20 هفته اجرا گردید. تیمارهای آزمایشی شامل کنترل منفی(0و0)، کنترل مثبت(30 و 60 میلی­گرم اکسید روی تجاری در کیلوگرم) و  سطوح مختلف نانوذرات اکسید روی(10و20 میلی­گرم در کیلوگرم)، (30 و 60 میلی­گرم در کیلوگرم) و (90 و180 میلی­گرم در کیلوگرم) به ترتیب برای دورۀ رشد(0 تا 42 روزگی) و تولید(42 روزگی تا 20 هفتگی) بودند. نتایج آزمایش نشان داد که عدم وجود مکمل روی، سبب کاهش معنی­دار وزن بدن، وزن بیضه، تولید اسپرم روزانه و غلظت تستوسترون سرم بلدرچین نر گردید(05/0 P<). مصرف180 میلی­گرم نانوذرات اکسید روی در کیلوگرم موجب افزایش اسپرم تولیدی روزانه، غلظت سرمی تستوسترون و وزن بدن پرنده گردید(05/0 P<). تفاوت معنی­داری برای عملکرد تولیدمثلی و غلظت تستوسترون بلدرچین­های گروه کنترل مثبت و بلدرچین­های دریافت­کنندۀ20 میلی­گرم در کیلوگرم نانوذرات اکسید روی مشاهده نشد. افزایش مقدار نانوذرات اکسید روی تا 180 میلی­گرم در کیلوگرم منجر به افزایش  عملکرد تولید مثلی در بلدرچین ژاپنی نر گردید. به­طورکلی، مصرف20 میلی­گرم در کیلوگرم  نانوذرات اکسید روی باعث بهبود عملکرد تولیدمثلی بلدرچین­های نر می­گردد و لذا می­تواند جایگزین مناسبی برای سطح60 میلی­گرم در کیلوگرم اکسید روی تجاری در جیره باشد.  https://rlps.urmia.ac.ir/article_20046.html مطالعۀ حاضر به منظور مقایسۀ اثرات تغذیه زودهنگام جیره­های ذرت- سویا با فرآورده­های نیمه جامدی چون اوماج و ترکیب شبه اوآسیس بر عملکرد جوجه­های گوشتی انجام شد. گروه­های آزمایشی شامل تغذیة جیرة ذرت-کنجالة سویا از زمان تفریخ جوجه­ها(همراه با آب آشامیدنی)، تغذیۀ اوماج به مدت 16 یا 32 ساعت و تغذیۀ ترکیب شبه اوآسیس به مدت 16 یا 32 ساعت بودند. نتایچ نشان داد که بیشترین میزان مصرف خوراک مربوط به جوجه­های تغذیه شده با تیمار ترکیب شبه اوآسیس به مدت 16 ساعت بود که اختلاف آن با تیمارهای 32 ساعت اوماج و ترکیب شبه اوآسیس معنی­دار بود(05/0P<) در تمامی سنین تغذیۀ اوماج و ترکیب شبه اوآسیس به مدت 32 ساعت پس از تفریخ موجب کاهش معنی­دار(05/0P<) وزن بدن نسبت به گروه شاهد شد. در سن 42 روزگی، بالاترین وزن بدن مربوط به پرندگان تغذیه شده با ترکیب شبه اوآسیس به مدت 16 ساعت بود، لیکن اختلاف آن با گروه شاهد معنی­دار نبود(05/0P>). ضریب تبدیل خوراک توسط تیمارهای مختلف تحت تأثیر قرار نگرفت. اجزای لاشه توسط تیمارهای محتلف تحت تأثیر قرار نگرفت، بجز وزن سینه که در جوجه­های تغذیه شده با ترکیب شبه اوآسیس به مدت 16 ساعت. نسبه به جوجه­های گروه شاهد و جوجه­های تغذیه شده با اوماج یا ترکیب شبه اوآسیس به مدت 32 ساعت، بالاتر بود(05/0P<). در 32 ساعت پس از تفریخ، پرندگان تغذیه شده با اوماج به مدت 16 ساعت، طول روده بیشتری نسبت به پرندگان تغذیه شده با اوماج یا ترکیب شبه اوآسیس به مدت 32 ساعت داشتند(05/0P<). بر اساس نتایج مطالعۀ حاضر می­توان از فرآورده­های نیمه جامدی چون اوماج و ترکیبات شبه اوآسیس  به مدت 16 ساعت بعد از تفریخ در ماشین­های حمل جوجه استفاده نمود.  https://rlps.urmia.ac.ir/article_20047.html تعداد 240 قطعه مرغ بومی آذربایجان غربی در اوایل تخمگذاری(در سن 23 هفتگی) در این تحقیق استفاده شد. این مرغ­ها به چهار گروه آزمایشی تقسیم شدند و هر گروه در 6 قفس قرار گرفتند. مرغ­های هر چهار تیمار، جیره­های مشابه اما سطوح مختلف، مقدار صفر، 25/0، 5/0 و 1 درصد پودر زردچوبه را دریافت کردند. ابتدا مرغ­های هر گروه به مدت دو هفته به جیره­های مورد آزمایش عادت داده شدند و پس از آن، فراسنجه­های کمی و کیفی تخم­مرغ به مدت 3 هفته بررسی شد. در هفتۀ 26، وزن تخم­های تولیدی از مرغ­های تغذیه شده با 5/0 درصد زردچوبه، به­طور معنی­داری بیشتر از مرغ­های مربوط به مرغ­های تغذیه شده با 25/0 و 1 درصد زردچوبه بود. در آخرین هفتۀ آزمایشی، تخم­مرغ­های حاصل از مرغ­های تغذیه شده با همۀ سطوح زردچوبه، ضخامت و استحکام پوستۀ بالاتری در مقایسه با تخم­های مرغ­های شاهد داشتند(05/0P<). رنگ زردۀ تخم­های حاصل از مرغ­های تغذیه شده با سطوح 5/0 و 1 درصد زردچوبه در سن 26 هفتگی، به­طور معنی­داری بالاتر از مقدار مربوط به 2 تیمار دیگر بود(05/0P<). در دو هفتۀ آخر، رنگ زردۀ تخم­های مرغ­های تغذیه شده با هر سه سطح زردچوبه، بالاتر از مقدار مربوط به تیمار شاهد بود(05/0P<). ارتفاع آلبومین تخم­های حاصل از مرغ­های تغذیه شده با 1 درصد زردچوبه در دومین هفتۀ آزمایش، به­طور معنی­داری بالاتر از مقدار مربوط به مرغ­های تیمار شاهد و تغذیه شده با 25/0 درصد زردچوبه بود(05/0P<). به­طور کلی، استفاده از پودر ریزوم زردچوبه باعث پر رنگ شدن زرده، بهبود ضخامت، استحکام پوسته و همچنین افزایش ارتفاع آلبومین می­گردد.  https://rlps.urmia.ac.ir/article_20048.html این آزمایش به منظور ارزیابی گوارش­پذیری ظاهری پروتئین دو واریته گندم شامل سرداری و آذر 2 در شرایط حضور و عدم حضور مکمل آنزیمی(مولتی آنزیم گریندازیم) در جوجه­های گوشتی انجام شد. جهت انجام این آزمایش 180 قطعه جوجه گوشتی در سن 14 روزگی (مخلوط دو جنس سویه کاب 500) از جوجه­کشی تجاری خریداری و به­طور تصادفی در6 قفس سه طبقه توزیع گردیدند. جیره­ها شامل یک جیره پایه که جیره­ای بر پایۀ ذرت-کنجاله سویا و یک جیرۀ آزمایشی شامل60% جیرۀ پایه و 40% ارقام گندم آسیاب شده بودند که با و بدون افزودن آنزیم به طور تصادفی هرکدام به 3 تکرار (دارای 10 پرنده)، اختصاص داده شدند. آزمایش فاکتوریل بر پایه­ی طرح کاملاً تصادفی در دورۀ رشد(14 تا 20 روزگی) و دورۀ پایانی(30 تا 36 روزگی) اجرا شد. ارقام گندم­های مورد استفاده در این تحقیق از استان کردستان(شهرستان دهگلان) تهیه گردیدند. نتایج نشان داد که افزودن آنزیم به جیرۀ پایه در دورۀ رشد موجب بهبود معنی­دارضریب تبدیل خوراک گردید(05/0P<). مقدار گوارش­پذیری ظاهری پروتئین گندم در دورۀ رشد و دورۀ پایانی برای گندم رقم سرداری و آذر 2 به ترتیب.63/75، 19/75 و 47/64، 66/69 درصد برآورد گردید. مقایسۀ میانگین مقادیر برآورد شده میزان گوارش­پذیری ظاهری پروتئین نشان داد که رقم سرداری دارای گوارش­پذیری ظاهری پروتئین بیشتری نسبت به رقم آذر 2 است(05/0P<). بعلاوه، افزودن آنزیم موجب افزایش معنی­دار میزان گوارش­پذیری ظاهری پروتئین گندم در دورۀ رشد و پایانی نشد(05/0P>). اما در دوره رشد، ضریب تبدیل خوراک جوجه­های تغذیه شده با جیره­های حاوی گندم دارای آنزیم کمتر از مقدار مربوط به جوجه­های حاوی گندم و فاقد آنزیم بودند(05/0P<). به طورکلی، افزودن آنزیم به جیره­های حاوی هر کدام از رقم­های گندم آذر 2 و گندم سرداری می­تواند موجب بهبود ضریب تبدیل خوراک در دورۀ رشد گردد، اما تأثیر معنی­داری بر گوارش­پذیری ظاهری پروتئین و عملکرد جوجه­های گوشتی ندارد.  https://rlps.urmia.ac.ir/article_20049.html این تحقیق به منظور بررسی اثر تزریق اسید آمینه ال­ گلوتامین به مایع آمنیوتیک جنین‌ در حال رشد و افزودن آن به جیرۀ غذایی بر عملکرد، خصوصیات لاشه، طول و وزن نسبی بخش‌های مختلف روده و پاسخ ایمنی سلولی و هومورال جوجه‌های گوشتی اجرا شد. بدین منظور، 40 میلی‌گرم گلوتامین به ازای هر تخم‌مرغ در روز 5/17 جنینی به مایع آمنیوتیک تزریق شد و پس از خروج از تخم‌، تعداد 160 قطعه جوجه یک روزه به واحد پرورش منتقل و سطوح مختلف گلوتامین(صفر، 5/0، 1 و 5/1 درصد) را از روز صفر تا 41 روزگی دریافت کردند. این آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی با 4 تیمار، 4 تکرار و 10 پرنده در هر تکرار انجام گرفت. نتایج نشان داد که افزودن یک درصد گلوتامین به جیره پرندگان موجب بهبود افزایش وزن روزانه در کل دوره گردید(05/0>P). بیشترین درصد وزن عضلات سینه و بازده لاشه با افزودن یک درصد گلوتامین به جیره حاصل شد(به ترتیب 06/24 و 16/64 درصد، 05/0>P). بیشترین وزن نسبی اجزای مختلف رودۀ کوچک(دئودنوم، ژژونوم، ایلئوم و کل رودۀ کوچک) با افزودن 5/1 درصد گلوتامین به جیرۀ مشاهده شد(05/0>P). همچنین افزودن یک درصد گلوتامین به جیره باعث تولید بیشترین تیتر آنتی‌بادی علیه گلبول قرمز گوسفندی گردید(05/0>P). تیتر ایمونوگلوبین M تحت تأثیر افزودن گلوتامین به جیره غذایی قرار نگرفت(05/0<P). به طور کلی، تزریق 40 میلی‌گرم گلوتامین به مایع آمنیوتیک جنین‌های در حال رشد و افزودن یک درصد گلوتامین به جیرۀ غذایی جوجه‌های گوشتی منجر به بهبود عملکرد، خصوصیات لاشه و پاسخ ایمنی هومورال و سلولی جوجه‌های گوشتی می‌گردد. https://rlps.urmia.ac.ir/article_20050.html مطالعۀ حاضر به منظور بررسی اثرات مصرف مخلوط تجاری اسیدهای آلی گلوباسید(مخلوطی از اسید فرمیک، اسید لاکتیک، اسید استیک و اسید پروپیونیک) و سطوح مختلف آنزیم روابیو در جیره بر پایۀ گندم بر عملکرد و سیستم ایمنی جوجه­های بلدرچین اجرا شد. این آزمایش به مدت 36 روز با استفاده از 240 قطعه بلدرچین ژاپنی یک روزه(مخلوط دو جنس) در قالب یک آزمایش فاکتوریل 3×2 بر پایه­ی طرح کاملا تصادفی با 6 تیمار و 4 تکرار در هر تیمار انجام شد. فاکتورها شامل سه سطح آنزیم(0، 250 و 500 میلی­گرم) و دو سطح اسید(0 و 1000 میلی­گرم) بودند. نتایج آزمایش نشان داد که مصرف مخلوط تجاری اسیدهای آلی گلوباسید سبب بهبود وزن زنده، افزایش وزن روزانه و ضریب تبدیل خوراک شد(05/0>P). نتایج آزمایش نشان داد که مصرف مخلوط تجاری اسیدهای آلی گلوباسید سبب بهبود وزن زنده، افزایش وزن روزانه، ضریب تبدیل خوراک و پاسخ ایمنی شد(05/0>P). تأثیر آنزیم بر افزایش وزن زنده، افزایش وزن روزانه و بهبود ضریب تبدیل خوراک گردید(05/0>P). بعلاوه، تفاوت معنی­داری بین سطوح تیمارهای دارای سطوح مختلف آنزیم وجود داشت و بهترین پاسخ عملکردی با مصرف 500 میلی گرم در کیلوگرم مشاهده شد. به­طور کلی نتایج این آزمایش نشان داد که استفاده از 250 میلی­گرم در کیلوگرم آنزیم به­طور کامل نتوانست اثرات منفی پلی­ساکاریدهای غیرنشاسته­ای گندم را برطرف کند، در حالی که 500 میلی­گرم به طور کامل این اثرات منفی را برطرف کرد.  استفاده توام اسیدهای آلی و آنزیم در جیره بر پایۀ گندم بلدرچین، بهترین اثرا را بر عملکرد بلدرچین­های تغذیه شده با جیره­های بر پایۀ گندم داشت.